کارپوشه واحد و شعب متعدد در سامانه مودیان: ماده ۲۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده

ماده ۲۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده، قواعد اجرایی مربوط به «مدیریت کارپوشه‌ها» و تکالیف مودیانِ دارای شرایط خاص (مثل اشخاص حقیقی با چند واحد شغلی، شرکت‌های دارای شعبه، مشارکت‌های مدنی و مشاغل فاقد مکان ثابت) را تعیین می‌کند.

هدف از ماده 20، ساماندهی دسترسی‌ها در سامانه مودیان و پیشگیری از سردرگمی مودیان در ارسال صورتحساب‌ها به سامانه مودیان است.

با توجه به مفاد این ماده، قانون تلاش کرده است تا برای هر شخص حقیقی یا واحد شغلی، یک نظم واحد دیجیتالی ایجاد کند تا از ایجاد کارپوشه‌های مالیاتی متعدد و پراکنده جلوگیری شود.

در ادامه به تشریح جامع ماده ۲۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده می‌پردازیم.

پیشنهاد خواندنی: نحوه ثبت صورتحساب الکترونیکی طلا در کارپوشه

۱. بند الف ماده 20 قانون مالیات ارزش افزوده: کارپوشه واحد برای اشخاص حقیقی با چند واحد شغلی

بر اساس بند الف ماده 20 قانون مالیات بر ارزش افزوده، اگر یک شخص حقیقی در یک یا چند مکان مختلف، فعالیت‌های شغلی متعددی داشته باشد:

• سازمان امور مالیاتی مجاز است برای این شخص، یک کارپوشه واحد در سامانه مودیان ایجاد کند.
• ایجاد یک کارپوشه واحد برای مودی، باعث می‌شود تمام فعالیت‌های اقتصادی آن فرد در یک جا متمرکز شود.

۲. بند ب ماده 20 قانون مالیات ارزش افزوده، تکلیف مودیان دارای شعب متعدد

مطابق بند ب ماده 20 قانون ارزش افزوده، برای کسب‌وکارهایی که ساختار شعبه‌ای دارند؛ مکلف‌اند از یک کارپوشه واحد در سامانه مودیان استفاده کرده و نیازی به ساخت کارپوشه مجزا برای هر شعبه نیست.

۳. بند پ ماده 20 قانون مالیات بر ارزش افزوده، تکالیف سخت‌گیرانه در «مشارکت‌های مدنی»

بر اساس بند پ ماده 20 ارزش افزوده، در شراکت‌های مدنی اختیاری، قهری و ارثی:

• شرکا مکلف‌اند از میان خود، یک نفر را به عنوان نماینده واحد شغلی انتخاب کنند.
• تمامی تکالیف مالیاتی شامل ثبت‌نام، ثبت معاملات در سامانه مودیان و پرداخت مالیات بر ارزش افزوده، توسط نماینده تعیین شده به نمایندگی از سایر شرکا انجام می‌شود.

نکته: ضمانت اجرا: اگر شرکای مشارکت مدنی، نماینده واحد شغلی خود را معرفی نکنند، سازمان امور مالیاتی موظف است، دسترسی واحد مزبور به سامانه مودیان را قطع و پایانه فروشگاهی آن را مسدود نماید.

۴. بند ت ماده 20 قانون مالیات ارزش افزوده، تکلیف مشاغل فاقد مکان ثابت

بر اساس بند ت ماده 20 قانون ارزش افزوده، برای اشخاصی که مکان ثابتی برای کسب‌وکار خود ندارند؛ محل سکونت آن‌ها، ملاک اعتبار امور مالیاتی خواهد بود.

چنانچه مودی چندین محل سکونت داشته باشد، باید یکی از محل ها را معرفی کند؛ در غیر این صورت، سازمان امور مالیاتی یکی از محل‌های سکونت را به عنوان اقامتگاه مالیاتی انتخاب و به او اعلام خواهد کرد.

پیشنهاد مطالعه: ماده 21 قانون مالیات بر ارزش افزوده