ماده ۴۱ قانون مالیات بر ارزش افزوده: نحوه واریز عوارض خودرو و توسعه حمل‌ونقل عمومی

تاریخ بروزرسانی: شهریور 14, 1405

به قلم: سهیل ترکاشوند

ماده ۴۱ قانون مالیات بر ارزش افزوده: نحوه واریز عوارض خودرو و توسعه حمل‌ونقل عمومی

اپلیکیشن ایزی حساب

نرم افزار آنلاین ارسال صورتحساب به سامانه مودیان

ماده ۴۱ قانون مالیات بر ارزش افزوده، نظام توزیع عوارض وسایل نقلیه را بر مبنای عدالتِ جغرافیایی و محل سکونت واقعی مالکان تنظیم کرده است. این ماده با الزام به واریز مستقیم عوارض به حساب شهرداری یا دهیاریِ محل سکونت مالک و در نظر گرفتن تکلیفِ صددرصدیِ هزینه‌کردِ عوارض آلایندگی در حوزه توسعه ناوگان حمل‌ونقل عمومی، ابزار مالی مهمی برای کاهش آلودگی هوا و توسعه متوازن شهری فراهم نموده است.
فهرست مطلب

واریز عوارض سالانه خودرو به شهرداری ها؛ ماده 41 قانون ارزش افزوده

ماده ۴۱ قانون مالیات بر ارزش افزوده، مقصدِ نهاییِ وجوه حاصل از عوارض سالانه و عوارض آلایندگیِ وسایل نقلیه (موضوع ماده ۲۹ ارزش افزوده) را تعیین کرده و نحوه هزینه‌کرد این درآمدهای شهری را سامان داده است.

این ماده تضمین می‌کند که عوارض پرداختیِ آلاینگی وسایل نقلیه هر شهروند مستقیماً به شهر یا روستای محل سکونت خودش بازگردد تا در راستای آبادانی آن منطقه مصرف شود.

با توجه به مفاد ماده 41، قانون‌گذار تکالیف سخت‌گیرانه‌ای برای شهرداری کلان‌شهرها و شهرهای آلوده در نظر گرفته است تا درآمدهای حاصل از عوارض آلایندگی خودروها صرفاً در مسیر بهبود کیفیت هوای شهری هزینه شود.

در ادامه به تشریح جامع ماده ۴۱ قانون مالیات بر ارزش افزوده می‌پردازیم.

پیشنهاد مطالعه: نحوه توزیع عوارض عوارض سبز

۱. واریز مستقیم عوارض آلایندگی به محل سکونت مالک

بر اساس صدر ماده ۴۱ قانون مالیات ارزش افزوده، عوارض و جریمه‌های وصول‌شده از دو بخشِ زیر، مستقیماً به حساب شهرداری‌ها و یا دهیاری‌های «محل سکونت مالک» که هنگام صدور پلاک انتظامی ثبت شده است، واریز می‌گردد.

  • بند الف ماده 29 قانون مالیات ارزش افزوده: عوارض سالانه پایه و
  • بند ب ماده 29 قانون ارزش افزوده: عوارض آلایندگی در شهرهای آلوده

به عبارت دیگر، یعنی اگر فردی ساکن یک شهر کوچک یا روستا باشد اما خودروی او پلاک شهری دیگر را داشته باشد (یا برعکس)، ملاکِ تخصیصِ عوارض، آدرسِ ثبتیِ محل سکونت مالک در زمان پلاک‌گذاری است تا بودجه محلی به شهرِ واقعیِ استفاده‌کننده از زیرساخت‌ها برسد.

۲. توسعه ناوگان حمل‌ونقل عمومی؛ تکلیف اختصاصی شهرداری‌های شهرهای آلوده

بخش دوم ماده 41 قانون مالیات بر ارزش افزوده، یک خط‌قرمز مالیاتی برای مدیریت شهریِ کلان‌شهرها و مناطق آلوده به شرح زیر ترسیم کرده است:

  • شهرداری‌های شهرهای آلوده مکلفند صد درصد (۱۰۰٪) درآمد حاصل از عوارض آلایندگی وسایل نقلیه (موضوع بند ب ماده ۲۹) را برای کمک به توسعه و نوسازی ناوگان حمل‌ونقل عمومی شهر‌های آلوده هزینه نمایند.
  • منابع حاصل از
  • حاصل از عوارض آلایندگی وسایل نقلیه نباید صرف هزینه‌های جاری شهرداری‌ها شود، بلکه قانون‌گذار آن‌ها را محدود کرده تا صرفاً برای کاهش آلودگی و ترافیک و توسعه اتوبوسرانی، مترو و حمل‌ونقل پاک به کار گرفته شود.

نکات مهم ماده ۴۱ قانون مالیات بر ارزش افزوده به زبان ساده

  1. عوارض سالانه و آلایندگیِ خودرو، مستقیماً به حساب شهرداری یا دهیاریِ محل سکونت شما (که زمان تعویض پلاک ثبت کرده‌) واریز می‌شود.
  2. شهرداری‌های شهرهای بزرگ و آلوده حق ندارند وجه عوارضِ آلایندگی را در محل دیگر هزینه کنند
  3. شهرداری ها ملزم به هزینه کرد۱۰۰ درصدِ وجه آلایندگی در راستای، توسعه و نوسازی اتوبوس‌ها، تاکسی‌ها و مترو (حمل‌ونقل عمومی) هستند تا در بهبود هوای پاک‌ موثر باشد.

با ایزی حساب به آسانی قوانین مالیاتی را بیاموزید

طبق ماده ۴۱ قانون ارزش افزوده، وجوه حاصل از عوارض سالانه و آلایندگی خودرو، مستقیماً به حساب شهرداری‌ها یا دهیاری‌های «محل سکونت مالک» که هنگام صدور پلاک انتظامی ثبت شده است، واریز می‌گردد.

بر اساس ماده 41 قانون مالیات بر ارزش افزوده، شهرداری‌های شهرهای آلوده مکلفند صد درصد (۱۰۰٪) درآمد حاصل از عوارض آلایندگی را برای کمک به توسعه و نوسازی ناوگان حمل‌ونقل عمومی شهر خود هزینه نمایند.

بر اساس مفاد ماده 41 قانون مالیات بر ارزش افزوده، بازگشت درآمدهای عوارض آلایندگی خودرو به شهر یا روستایی که مالکِ خودرو در آن زندگی می‌کند و از زیرساخت‌های آن بهره می‌برد، الزامی است،

مطابق قانون، این درآمد در محل یا شهر مربوطه، صرف هزینه‌های عمرانی همان منطقه شود.

دسته بندی :

پیشنهاد برای مطالعه بیشتر

این صفحه را به اشتراک بگذارید

Twitter
LinkedIn
Telegram
WhatsApp

امتیاز این مطلب

مطالب مرتبط:

یک پاسخ بگذارید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.